من چیزی دارم که تو در هفت آسمان وجودت نداری

من تو را دارم و تو هیچ وقت مانند خودت را نخواهی داشت!!!

امشب از آسمان دیده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزاند

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند عطر سکر آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو

کسی نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزان آه مرطوبت بوزد بر تن ترانه ی من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم؟

من تو باشم تو پای تا سر تو

زندگی گر هزار بره بود بادیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

با توزین سهمگین طوفانی کاش یارای گفتنم باشد

فروغ

دوباره دیوونه شدم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

((اين روزا حالم خيلي گرفته اس! تو زندگيم هر چقدر دنبال اين كلمه مي گردم پيداش نمي كنم! تو نديديش؟

هميشه در اوج نا اميدي مي گن اميد داشته باش!آخهههههههه وقتي نيست از كجا بيارمش؟

اگه تو داري يه ذرشو بده به من!ازت خواهش مي كنم آخه واقعا لازمش دارم!))